Bir hizmet içi eğitim programında sosyoloji hocamız doğal liderliği anlatıyordu. Bazı liderlikler sonradan çalışılarak elde edilmesine karşılık bazı kişilerin doğuştan lider olduğunu söyledi. Çocuklar mahallede oyun oynarken belli olur; “Benden olan bana gelsin” der ve bir kenara çekilir, oyun kurucudur, ekibini oluşturur. Bu özelliği olmayanlar ise “ben kimdenim, ben kimdenim” diye şaşkın bir şekilde kendisine yer arayıp durur dedi.

Maalesef bugün böyle bir durum yaşıyoruz; kim kiminle, biz kiminleyiz deyip dolaşan çocuklara benziyoruz. Bildiğimiz tek şey var, oyun kurucu biz değiliz, dolayısıyla şu anda olup biten hiçbir şeyin faili biz değiliz, sözcüsü de biz değiliz. Etrafa bakıp, yazılanları okuyup konuşulanları tamamen dinledikten sonra kendimize ait bir yer bulmaya çalışıyoruz.

Ne içeride gerçekleşen olayların neresinde, kiminle, kimden yana olduğumuz, ne dışarıda cereyan eden hadiselerde nereye basmalıyız, nerede ve kimlerle durmalıyız, hepsinin şaşkınlığını yaşıyoruz. İsterseniz sanal medyaya bir göz atın, nerelere savrulduğumuzu hemen görürsünüz. Vurgunların nasıl cereyan ettiğini, işin başında, ortasında kimlerin olduğunu, kime vuracağımızı, kimi savunacağımızı bilmiyoruz.

Mekke Sözleşmesinin de tam anlamıyla bir seyircisiyiz, kimi savunacağımız, kime vuracağımız, yeri geldiğinde kimin için öleceğimizi bilmiyoruz. Sabredelim bakalım, nasıl şehid olacağımızı ve cennete gideceğimizi haber veren hocalarımız çıkar elbette.

Hele şu Aliyev meselesinde de iyiden iyiye şaşkın ördeğe dönmüş durumdayız. Erdoğan gitmeli mi gitmemeli mi bocalayıp kaldık, şükür bazı akıllı yazarlarımız çıktı da birazcık olsun yatıştırdı bizleri.

Şükür, kafamızın karışık olmadığı bir iki olay var; Trump ve Netanyahu’nun seçim kaybetmesine hepimiz sevindik sayılır. Ama gelin görün ki, Trump ve Netanyahu’nun seçim kaybetmesinde İran’a bir pay verip vermeme konusunda kafa karışıklığımız devam ediyor.

Rabbim akıbetimizi hayreyleye.