“Yavrularım, gidin, Yusuf’tan ve kardeşinden bir haber getirin, sakının, Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin, zira Allah’ın rahmetinden ancak kâfirler ümitlerini keser.” (Yusuf: 87)

Kur’an’da beni en çok duygulandıran ayetlerin başında bu ayet-i celile gelir, her okuduğumda heyecanlanırım. Arapça aslı çok daha derin anlamlar yüklü, dilimize tercümede kelimeler yetersiz kalıyor. Yakub Aleyhisselam’ın iman ve ümit dolu seslenişidir bu. Rahmet diye çevirdiğimiz kelime “ravh”tır, hayat anlamındaki ruh kelimesi de rüzgâr ve koku anlamındaki riyh kelimesi de aynı kökten gelir. Daha da önemlisi hem vahiy hem vahyi getiren Cebrail de ruh olarak isimlendirilir.

Diyorum ki şu anda bize de böyle bir çağrı yapılmıyor mu, Yakub Aleyhisselamın çağrısının bize olduğunu düşünmeli değil miyiz? Ey Müslümanlar! Haydi bir defa daha gidin Gazze’ye, Filistin’e, kardeşlerinizi arayın sorun onlardan bir haber getirin! Sakının, Allah’ın rahmetinden, onlara hayat vereceğinden, onları yeniden ayağa kaldıracağından asla ümidinizi kesmeyin, zira Allah’ın rahmetinden ancak kâfirler ümitlerini keserler. Bakmayın evlerinin yuvalarının yerle bir edilmiş olmasına, bakmayın on binlerce şehit ve yüz binlerce yaralı bıraktıklarına. Siz gidin, bir daha gidin, varın ellerinden tutun, kucaklayın! Zalimlerden ve katillerden korkmayın, Allah sizinle beraber olacaktır!

Evet, kardeşleri babalarının ısrarı üzerine Yusuf’u bulmak için birkaç sefer yaptılar, netice alamadılar ama sonunda buldular ve buluştular, kucaklaştılar.

Müslümanlar olarak boş durulmadı, bir şeyler yapıldı, Gazze ile kucaklaşmak için yollara düşüldü, somut bir şey elde edilemedi. Ama bir daha gidilmeli, bir daha gidilmeli, değişik gidilmeli, önceki gidişlerden dersler çıkarılarak gidilmeli ama mutlaka gidilmelidir! Yusuf’un ve Bünyamin’in hayatta olduğuna, ölmediğine inanan Yakub Aleyhisselam’ın imanını kuşanarak Gazze’ye gidilmeli, usanmadan bir daha gidilmelidir!

Selam ve dua ile!