Kime mi söylüyorum? İnanın ki kendime söylüyorum. Bir gün Siyonistlerin gönüllü uşağı olabileceğimiz aklımızın ucundan geçer miydi?

Haklı olarak “zaten şu halimizle öyle değil miyiz ki” diyenlerimiz olacak ama ben daha ötesini kast ediyorum.

Sadece sessiz kalmak suretiyle değil, bunca zulüm ve yıkım karşısında susarak, hiçbir şey yapamamaktan dolayı değil, sessiz kalmaktan da öte bir adım daha atarak, bütün bu zulümleri meşru görerek, “meğer olması gereken bunlarmış, Gazzeliler yanlış yapmış” demek, işlemekte olan Siyonistlerin planını kabullenmekten öte benimseyeceğimizi hiç aklınıza getirir miydiniz? İnanın ki iş oraya doğru gidiyor.

ABD ile Avrupa ile olan askeri, siyasi ve ticari ilişkilerin pürüzsüz devam edebilmesi için Soykırımcı Siyonist çeteye ses çıkarmamak, onu rahatsız edecek söylem ve faaliyetlerde bulunmamak gerektiğini kabullenmiş görünüyoruz.

Yetmez, sizin bu noktaya gelmiş olmanız, Abraham anlaşmalarına sessizce katılmış olmanız yetmez, bölgenizde buna karşı direnenlere de cephe almanız isteniyor ve siz de bu göreve balıklama atlıyorsunuz.

Türkiye’nin de içinde bulunduğu ümmetin en önemli devletleri Mısır, Suudi Arabistan ve Pakistan bir cephe oluşturuyor ve bir Müslüman olarak heyecanlanıyorsunuz. Çünkü aklınıza ilk gelen şey bu ittifakın Soykırımcı katil Siyonizm’e karşı kurulduğunu düşünüyorsunuz. Heyhat, böyle bir kıpırtı görmediğiniz gibi bölgeye ölüm yağdıran Körfez’deki Amerikan üslerini vuran İran kınandığı gibi, bu ittifakın asıl hedefinin bu olduğunu hissediyorsunuz.

Bu yetmiyormuş gibi ayakta tutma adına Suriye’yi de bu işe kurban ediyorsunuz. Suriye’nin varlığını sürdürebilmesi için Siyonistlere ses çıkarmaması, bütün işgal ve yaptırımlarını kabullenmesi, Suriye içinde Siyonistlere karşı direnme ihtimali olan hiç kimseyi barındırmaması gerektiği öğütleniyor.

İşin daha acı tarafı; bütün bu gidişatın en doğru yol olduğunu yazacak ikna edecek, konuşacak bol miktarda medyatörün kendini hazır kıta beklemesidir.

Rabbim akıbetimizi hayreyleye!