Çölaşan'a uzun yıllar önce de sormuştuk: "Kovulmak nasıl bir duygu" diye.
ODTÜ'de öğrenciyken "hedefi, dünyası, hayali" DPT'de çalışmak üzerineydi. Ama "27 yaşında bir gençken" DPT'den kovuldu.

DPT'den kovulunca ciddi ciddi bunalıma girmişti. Bunalımı 1 ay sürdü.
Bu arada Danıştay'a gitti ve "kazandı" ama. Kovulduğu DPT'ye geri dönmedi.
DPT'den sonra Petkim'e girdi.
Sonuç, tahmin ettiğiniz gibi...
Petkim'den de kovuldu.
Ama Petkim'den kovuluşu ona "vız geldi tırıs gitti." "İş mahkemesine" dava açıp kazandı. Fakat "Petkim'e de geri dönmedi."
Ve gazetecilik yılları...
Milliyet ve Hürriyet günleri.
Birlikte NTV'de program yaptığımız dönem. Rüya gibi geçiverdi.
"Kovulmaya talimli" Emin'e, yıllar önce sorduğumuz soruyu tekrarladık:
- Nasıl bir duygu?

Emin Çölaşan:
* Olayın hala sıcaklığını yaşıyorum.
* Üzüldüm tabii.
* Böyle olmamalıydı.
* Bir somut gerekçe olsa neyse.

20-30 yıl önce "Kızılay'da çok yürümüştük." Dün "bir yandan anılara" dalıp bir yandan da yürürken...
"Gelip geçen" laf attı, el sıktı, birkaç söz söyledi.
Kimi "abi üçkağıdın yok, düzgün adamsın" dedi.
Kimi "sayın Çölaşan adınız temiz kaldı."

Demirel, Erol Simavi ve Hülya Avşar

Kim aradı kim aramadı? Örneğin Deniz Baykal aradı, Tansu Çiller aradı, ya diğer siyasetçiler? Emin dedi ki "unutmadan söyleyeyim, Süleyman Demirel hemen aradı."
- Ne dedi?
- Üzgünüm. Çok üzüldüm. Olmamalıydı.

Hülya Avşar da aramış:
- Emin bey geçmiş olsun... Çok üzüldüm.
Erol Simavi, Emin'in yaşamında önemli bir isim. Aramaz olur mu hiç?
- Emin, geçmiş olsun. Çok üzüldüm. Şu anda elimdeki para ancak bana yetecek kadar. Daha fazla param olsa, inanır mısın, şu halimle Babıali'ye dönüp gazete çıkaracağım.

- Emin... Ya askerler?
- Hayır, askerlerden kimse aramadı... Dost olarak sayın Org. Yaşar Büyükanıt arayabilirdi... Ama 30 Ağustos telaşı... İşleri yoğun.
Sonra söz "mesajlardan" açıldı.
1.500'den fazla mesaj.
Çölaşan bir ara dedi ki:
- Henüz mesajları inceleyecek fırsat olmadı... Benim aramadı sandıklarımın bir kısmı belki de arayıp mesaj bırakmıştır.


Sabah