Abdurrahman Dilipak: Kitap ve para yüklü eşşekler!/Habervakti.com
Kitap’ta “Belam” misali ilim sahibi olanlara “kitap yüklü eşekler” denir. Aynı şekilde “Karun” misali mal sahibi olanlara da “servet yüklü eşekler” diyebilir miyiz?
(Cuma, 5): “Tevrat’la yükümlü tutulup da onunla amel etmeyenlerin durumu, ciltlerle kitap taşıyan eşeğin durumu gibidir. Allah’ın ayetlerini inkâr eden topluluğun hâli ne kötüdür! Allah, zalimler topluluğunu hidayete erdirmez.”
Yahudileşme temayülünün örneklerinden biri de budur. Kimi diplomasını almış eline, kimi kasasını yüklemiş sırtına, kimi koltuğunu sırtlamış cehenneme doğru gidiyorlar. O ilim, o para, o koltuk onları cehennem azabından koruyamayacak ve o paralar cehennemde kendilerini yakacak ateşin yakıt parası olacak.
(Tevbe, 34-35): “Ey iman edenler! Hahamlardan ve rahiplerden birçoğu, insanların mallarını haksız yollarla yiyorlar ve Allah’ın yolundan alıkoyuyorlar. Altın ve gümüşü biriktirip gizleyerek onları Allah yolunda harcamayanları elem dolu bir azapla müjdele. O gün bunlar cehennem ateşinde kızdırılacak da onların alınları, böğürleri ve sırtları bunlarla dağlanacak ve ‘İşte bu, kendiniz için biriktirip sakladığınız şeylerdir. Haydi tadın bakalım, biriktirip sakladıklarınızı!’ denilecek.”
Onlar bu haltları yerken kendilerini Allah’ın (c.c.) görmediğini mi zannediyorlar? İslam ülkelerinde bir türedi bürokrat sınıfı var. Bunların itibarları ilimlerinden değil; ABD’de, Avrupa’da bunlara diploma sağlayan/satan bir sürü kuruluş var. Kariyerleri için bu yola sapıyorlar.
Kur’an’da zulüm sadece “güçlülerin zayıflara eziyeti” anlamına gelmez; daha geniş ve derin bir kavramdır. Bir şeyi yerinden, yolundan çıkartıp saptırmak, hakkı yerinden kaydırmak şeklinde tanımlanır. Zulüm bir başka yerde adaletin yokluğunu ifade eder. Bunun zirvesi ise Allah’ın hakkını (ulûhiyetini) başkasına vermek, yani şirk koşmaktır. Zalim de bu hakkı kaydıran, dengeyi bozan kimsedir.
Allah’ın ayetlerini yalanlayanlar; yasa yapıcılar, onlara göre hüküm verenler, o yasa, yönetmelik, genelge, yönerge ve talimatları uygulayanlar şu noktaya dikkat etsinler: Allah’ın hükümleriyle hükmetmeyenler, insanlara haksızlık edenler, hadleri (sınırları) aşanlar zalim olarak nitelendirilir. Şimdi “sizden olan ulü’l-emre itaat edin” ayetini bu ayetler ışığında yeniden düşünün isterseniz...
(Nisa, 59)’da ne deniliyordu?“Ey iman edenler! Allah’a itaat edin. Peygamber’e ve sizden olan ulü’l-emre (idarecilere) de itaat edin. Eğer bir hususta anlaşmazlığa düşerseniz (Allah’a ve ahirete gerçekten inanıyorsanız) onu Allah’a ve Resûl’e götürün (onların talimatına göre halledin); bu hem hayırlı hem de netice bakımından daha güzeldir.”
“Ulü’l-emr minküm”, “sizden olan emir sahipleri / yetki sahipleri” demektir. Tefsirlerde genellikle Müslüman yöneticiler, âmirler, kumandanlar ve/veya âlimler olarak açıklanır. Oysa temelde asıl itaat Allah (c.c.) ve Resûl’ünedir (s.a.v.). Ona aykırı bir emre itaat ise şirk kabul edilir. Halkla amirler arasında bir anlaşmazlık çıkarsa çözüm mercii yine Allah ve Resûl’dür. Günah olan veya Allah’ın emrine aykırı bir konuda ulü’l-emre itaat edilmez; yani “masiyette itaat yoktur.”
Ayrıca Müslümanlar Allah’a verdikleri ahde aykırı olmamak şartı ile söz verdiklerinde de sözlerinde dururlar. “Sizden olan” hükmü; sizin mezhebiniz, tarikatınız, kabileniz ya da partinizden olan değil, genel hükümlere baktığında yetkisini sizden alan ve size hesap veren demektir. Emr-i bi’l-ma’rûf ve nehy-i ani’l-münker temelinde anlaşılmalıdır. Emir de olsa hiç kimse; bir başkasının malına, canına, namusuna, akıl ve inancına, fıtrata ve neslin devamına bağlı ilahi düzene karşı bir tasarrufta bulunamaz.
İslam ülkelerinde devlet başkanı ya da başbakan tarafından atanan, orduda komutan tarafından görevlendirilen kişiler; emir adına her türlü tasarrufta itaatin farz olduğunu iddia ediyor. Başta Suudiler olmak üzere, Vehhabi topluluklarda genel olarak bu böyledir. Bu anlamda siyaset, bürokrasi, yasama, yürütme, yargı ve askeriye kolektif bir ilahlık ve rablik kurumuna dönüştürülüyor. Aslında bu kişiler dolaylı bir şekilde hiyerarşik ve oligarşik, kolektif bir ilahlık ve rablik iddiasında bulunmuş oluyorlar. Siyaset ve bürokrasi pratikleri ile mitolojik, çok tanrılı bir paganizme dönüşüyor. Otoriter, totaliter ve tek adamcı rejimlerin pek çoğunda bu durum böyledir.
Bunların birçoğunun diplomaları da sahtedir, TOEFL’ları da. Dolayısıyla işgal ettikleri makamlar açısından liyakati bırakın, ehliyetleri bile yoktur! İlimleri ve servetleri hamallıktan/eşeklikten başka bir şey değil aslında. Koltukları da Firavun ve Roma mirasındaki anlamla onları tanrı/kral makamına yüceltiyor. Yasalar onların iki dudağı arasından çıkacak söze göre şekilleniyor, adalet de öyle...
Papa, Tanrı’nın yeryüzündeki temsilcisi rolünü oynuyor. Bizde de ona özenip Tanzimat döneminde çevresindeki insanlara ve halka “kullarım” diye hitap edebiliyordu. Onlar da kendilerini “Zıllullah” olarak, yani (haşa) “Allah’ın (c.c.) yeryüzündeki gölgesi” olarak görüyorlardı. Şeytan’ın Allah ile aldattığı bu insanlar icabında Şeyhülislam’a emir gönderip “Şöyle bir fetva ver!” diyebiliyor; öyle bir fetvanın İslam’a mugayir, yani Allah’ın ve Resûlü’nün hükmünü neshetme anlamına geleceği için imzalamak istemeyen Şeyhülislam’a “Ya fetvayı gönder ya da fetvayı (kelleni)!” diyebiliyordu. Halk onlara “Gâvur Padişah” dese de onların sultanlıkları uzun süre devam edip gitti.
Bizde halife olarak yaratılan insanın kendisidir. Hilafet sözleşmesi olarak Kur’an-ı Kerim’i tasdik edenler, bu hilafet sözleşmesini imzalamış olurlar. Böylece Allah’ın (c.c.) rızasının tecellisinin vesilesi olarak Allah (c.c.), onların elleri ile zalimleri cezalandırır ve mazlumlara yardım eder.
Bakın; FON’da kazanan ve kaybedenler, gelin tevbe edin! Kurtarmaya çalıştığınız paralarınızı elinizden alacaklar. O para size maddi ve manevi huzur sağlamayacak. Hep korku yaşayacaksınız ve din günü de böyle giderse o korktuğunuz başınıza gelecek. Orada sizi kurtaracak hiç kimse yok! Burada sizi dokunulmaz kıldığını sandığınız makam, statü, sırtınızı dayadığınız güçler, hatta sizi bu yola sevk eden Şeytan ve onun sizi yönlendiren dostlarının hiçbiri olmayacak.
Eğer Allah’a ve ahiret gününe iman ediyorsanız tevbe edin. Üstünüzde haram olan ne varsa —diploma, makam, para, mal, rütbe, unvan— onlardan sıyrılın. Bana "Hep eleştiriyorsun, çözüm söyle" diyorsunuz ya; çözüm bu! Ama siz bu çözümü, çözüm olarak görmüyorsanız durmak yok, yola devam. Orada görüşeceğiz ve bu dünyada tartışıp durduğumuz şeylerin hakikati orada bize gösterilecek!
Allah’ın rahmetinden ümit kesilmez. Hemen şartlarını yerine getirerek tevbe edin:
(Nisa, 110): “Kim bir kötülük yapar veya kendine zulmeder, sonra da Allah’tan bağışlanma dilerse, Allah’ı çok bağışlayıcı ve çok merhametli bulur.”
(Nisa, 17) özellikle “cahilce” günah işleyenlere hitap eder: “Allah’ın kabul edeceği tevbe, ancak cahillikleri sebebiyle günah işleyip de o günahtan çabucak vazgeçenlerin tevbesidir. İşte Allah, böylelerinin tevbesini kabul buyurur.”
Öyle hemen “töbe töbe” demekle olmaz; tevbenin şartları vardır. İlk akla gelen ayetlerden biri (Zümer, 53): “De ki: Ey nefisleri aleyhine haddi aşan kullarım! Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Şüphesiz Allah bütün günahları bağışlar. Çünkü O, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.” Ardından gelen ayette (Zümer, 54) “Rabbinize yönelin ve O’na teslim olun” diye emredilir.
(Tahrim, 8): “Ey iman edenler! Allah’a nasuh (samimi, içten) tevbe edin.”
(Nur, 31): “Ey müminler! Hepiniz Allah’a tevbe edin ki kurtuluşa eresiniz.”
Peygamberimiz (s.a.v.) buyurur ki: “Âdemoğlunun hepsi hata eder. Hata edenlerin en hayırlısı ise tevbe edenlerdir.” ve “Günahından tevbe eden, hiç günah işlememiş gibidir.”
Kurtuluş için Allah ve Resûl’ünün emrettiği yol şudur:
Pişmanlık (içten nedamet),
Günahı terk etmek ve bir daha dönmeme azmi,
Başkalarının hakkı varsa iade etmek / helalleşmek,
Ardından salih amel işlemek.
Kısaca; günaha batmış, sapmış veya cahilce zulme düşmüş kişi için kurtuluş kapısı tevbedir. Allah, ümidi kesmeyi yasaklar ve samimi dönen herkesi kabul edeceğini vaat eder.
Hakkı sahibine iade etmek veya helalleşmek: Mal, namus, gıybet, iftira, eziyet gibi kul hakkı varsa mümkünse iade edilir veya helallik alınır. Bu yapılmadan tevbe tamamlanmış sayılmaz. Tevbe, can boğaza gelmeden (ölüm anı gelmeden) yapılmalıdır (Nisa, 17-18). Sadece dille “estağfirullah” demek yetmez; kalben ve fiilen dönüş olmalıdır.
Özetle; pişmanlık duyup itirafçı olmak (“İnnî küntü mine’z-zâlimîn” demek), masiyeti terk, eski hayatına dönmeme azmi, kul hakkı varsa tazmin etme ve diyet ödeme sonrası rızaen helalleşme... Bu şartlar yerine gelirse Allah tevbeyi kabul edeceğini vaat eder ama kul hakkını doğrudan affetmeyeceğini de söyler!
Çok mu eleştiriyorum? Yazımın yarısı ayet meali. Biz bunları her gün okuyup duruyoruz; bunlar ilahi uyarılar. Bunları yapmaz ve daha güzel şeyler yaparsanız cennete gideceksiniz. Şikâyetin çokluğu, şikâyet edilen konuların çokluğundandır; önce eleştirileri değil, o yanlışları düzeltmek gerekmez mi?
Bize “adil şahitler” olmamız emredildi. O zaman elbette muhatabımızla ilgili olarak lehte ve aleyhte olanı da adil bir şekilde değerlendirme yükümlülüğümüz var.
Selam ve dua ile...