Siyonist işgal güçlerinin İslami direniş karşısındaki yenilgisi dolayısıyla İsrail basınında her geçen gün hüsran analizleri yayınlanıyor.
Bu anizlerden biri olarak, Haaretz gazetesinde yayınlanan "No Reason for Celebration" başlıklı yazıyı İsmail Duman'ın çevirisiyel sunuyoruz.
"Kutlama Yapmak İçin Hiç Bir Neden Yok"
Dün, yüz binlerce aşırı Amerikalı, Washington D.C.'deki The Mall alanında toplanmak için yakıcı soğuğa ve ekonomik krize meydan okudu. İşlerinden izin alan milyonlarca Amerikalı da, evde veya caddelerde kutlamak ve tarihin yazılmasını tecrübe etmek için onlara katıldılar. Onlar, büyük bir ümit ve kendilerinin yüce iyimser karakterleri ile motive edildiler.
Görünüşte, İsrail de bu hafta aynı şekilde neşe ve ümit için bir nedene sahipti: İsrailli liderlerin kendini beğenmiş bir üslup ile deklare ettikleri ve güya İsraillileri roketlerin kâbusundan kurtaran 'askeri zafer'. Fakat, İsrail de bir neşe ortamı yok. Hatta Netivot ve Be'er Sheva'daki insanlar sokaklara çıkamadılar, şovmenler Ashdod'da zafer gösterileri yapmadı ve İsrail Savunma Güçleri, Aşkelon'da zafer geçit töreni sahneye koyamadılar. İsrailliler-tüm İsrailliler- kalplerinin derinliklerinde bu kutlama için herhangi bir neden hissetmiyorlar.
Seçim arifesinde politikacıların sergilemiş oldukları küstahlıkları boş ver. Fakat, ordu da 'hedefler elde edildi' tarzında ispatlanmamış açıklamalar yaptığında, İsrail Savunma Güçleri(yani bu, hepimiz demek) problemli demektir. Hangi hedefler, lütfen söyler misiniz? Gilad Shalit, evine döndü mü? Roketlerin birçoğu yıkıldı mı? Hamas'ın harekât belkemiği kırıldı mı? Hamas liderleri komisyon dışında bırakıldı mı? Roketlerin Gazze Şeridi'ne kaçak yollarla girmesi veya orada üretilmesi engellenebildi mi? Bunlar, bizim savaşa giderken sahip olduğumuz hedefler değil mi?
İsrail, Dökme Kurşun Operasyonu'ndaki gibi, her gün, böyle geniş çaplı ve nispeten uluslar arası atmosfer için uygun bir operasyona kalkışmıyor. Savaşa katılan birliklerle, biz bu hedefleri bir hamlede ve birkaç günde elde edebilirdik ve elde etmeliydik. Fakat sonuçlar şunu gösteriyor ki, her ne kadar örgüt açısından ciddi gelişmeler(eğitim, lojistik, koordinasyon, kontrol) olsa da, İsrail Savunma Güçleri'nin operasyon anlayışı açısından, bu hala, ikinci Lübnan Savaşı'nın başarısızlık konsepti çamurunun içerisinde derin bir pislik"
Tıpkı Lübnan'daki gibi harika bir hava saldırısı ile başlayan operasyon, acil kara operasyonu ile desteklenmedi. Bu nedenle, ana askeri prensip olan 'yararlanılan başarılar' boşa harcandı. Lübnan'da olduğu gibi, bu gereksiz bekleme günleri, düşmanın bu şoktan kurtulmasına, kendi güçlerini yeniden konuşlandırmasına ve kurtarmasına, roket atarların oranını arttırmasına izin verdi. İsrail Savunma Güçleri'nin kara kuvvetleri nihayet kullanıldığında, diplomatik süre tükenmesine rağmen, onlar, yavaş ve emin adımlarla düzensiz savaşlara girdiler.
Hatta bu yolla bile, birçok hedefe ulaşılabilirdi; fakat, ordu içeri girdiğinde, onun işlemsel ve psikolojik ağırlığından dolayı, bulunması zor olan Hamas güçlerini takip edemeyen ve yakalayamayan püskürtücü bir güç gibi hareket etti(Günde 100 metre veya daha az ilerleyen askerlerle düşmanı denge dışı bırakmak imkânsızdır).
Kısacası, Lübnan'daki gibi, İsrail Savunma Güçleri, büyük kaynakları, ileri teknoloji avantajları ve çok büyük ve işlemsel esnekliğe sahip olmayan birlikleri ile, sayı, malzeme ve savaşma kabiliyeti açısından son derece zayıf olan düşmana karşı bir operasyon düzenledi. Aldatmacalar, hileler ve psikolojik savaş tedbirli bir şekilde kullanıldı ve İsrail Savunma Güçleri'nin birçok komando birliğine rağmen, herhangi bir özel operasyonda bulunulmadı.
Bu millet, bir kez daha kılıcın çok çabuk olarak kınına sokulduğunu hissetti. Bu insanlar bundan endişe duyuyorlar ve bunun açıklamasını oy sandığında yapacaklar. Fakat, İsrail Savunma Güçleri'ne ne olacak? Onu kim silkeleyecek ve çok geç olmadan, sıradanlık çamuruna daha fazla saplanmadan bu ordunun üst düzey komutanlarını bu durumdan kim kurtaracak?
Görünüşte, İsrail de bu hafta aynı şekilde neşe ve ümit için bir nedene sahipti: İsrailli liderlerin kendini beğenmiş bir üslup ile deklare ettikleri ve güya İsraillileri roketlerin kâbusundan kurtaran 'askeri zafer'. Fakat, İsrail de bir neşe ortamı yok. Hatta Netivot ve Be'er Sheva'daki insanlar sokaklara çıkamadılar, şovmenler Ashdod'da zafer gösterileri yapmadı ve İsrail Savunma Güçleri, Aşkelon'da zafer geçit töreni sahneye koyamadılar. İsrailliler-tüm İsrailliler- kalplerinin derinliklerinde bu kutlama için herhangi bir neden hissetmiyorlar.
Seçim arifesinde politikacıların sergilemiş oldukları küstahlıkları boş ver. Fakat, ordu da 'hedefler elde edildi' tarzında ispatlanmamış açıklamalar yaptığında, İsrail Savunma Güçleri(yani bu, hepimiz demek) problemli demektir. Hangi hedefler, lütfen söyler misiniz? Gilad Shalit, evine döndü mü? Roketlerin birçoğu yıkıldı mı? Hamas'ın harekât belkemiği kırıldı mı? Hamas liderleri komisyon dışında bırakıldı mı? Roketlerin Gazze Şeridi'ne kaçak yollarla girmesi veya orada üretilmesi engellenebildi mi? Bunlar, bizim savaşa giderken sahip olduğumuz hedefler değil mi?
İsrail, Dökme Kurşun Operasyonu'ndaki gibi, her gün, böyle geniş çaplı ve nispeten uluslar arası atmosfer için uygun bir operasyona kalkışmıyor. Savaşa katılan birliklerle, biz bu hedefleri bir hamlede ve birkaç günde elde edebilirdik ve elde etmeliydik. Fakat sonuçlar şunu gösteriyor ki, her ne kadar örgüt açısından ciddi gelişmeler(eğitim, lojistik, koordinasyon, kontrol) olsa da, İsrail Savunma Güçleri'nin operasyon anlayışı açısından, bu hala, ikinci Lübnan Savaşı'nın başarısızlık konsepti çamurunun içerisinde derin bir pislik"
Tıpkı Lübnan'daki gibi harika bir hava saldırısı ile başlayan operasyon, acil kara operasyonu ile desteklenmedi. Bu nedenle, ana askeri prensip olan 'yararlanılan başarılar' boşa harcandı. Lübnan'da olduğu gibi, bu gereksiz bekleme günleri, düşmanın bu şoktan kurtulmasına, kendi güçlerini yeniden konuşlandırmasına ve kurtarmasına, roket atarların oranını arttırmasına izin verdi. İsrail Savunma Güçleri'nin kara kuvvetleri nihayet kullanıldığında, diplomatik süre tükenmesine rağmen, onlar, yavaş ve emin adımlarla düzensiz savaşlara girdiler.
Hatta bu yolla bile, birçok hedefe ulaşılabilirdi; fakat, ordu içeri girdiğinde, onun işlemsel ve psikolojik ağırlığından dolayı, bulunması zor olan Hamas güçlerini takip edemeyen ve yakalayamayan püskürtücü bir güç gibi hareket etti(Günde 100 metre veya daha az ilerleyen askerlerle düşmanı denge dışı bırakmak imkânsızdır).
Kısacası, Lübnan'daki gibi, İsrail Savunma Güçleri, büyük kaynakları, ileri teknoloji avantajları ve çok büyük ve işlemsel esnekliğe sahip olmayan birlikleri ile, sayı, malzeme ve savaşma kabiliyeti açısından son derece zayıf olan düşmana karşı bir operasyon düzenledi. Aldatmacalar, hileler ve psikolojik savaş tedbirli bir şekilde kullanıldı ve İsrail Savunma Güçleri'nin birçok komando birliğine rağmen, herhangi bir özel operasyonda bulunulmadı.
Bu millet, bir kez daha kılıcın çok çabuk olarak kınına sokulduğunu hissetti. Bu insanlar bundan endişe duyuyorlar ve bunun açıklamasını oy sandığında yapacaklar. Fakat, İsrail Savunma Güçleri'ne ne olacak? Onu kim silkeleyecek ve çok geç olmadan, sıradanlık çamuruna daha fazla saplanmadan bu ordunun üst düzey komutanlarını bu durumdan kim kurtaracak?
İSRA HABER